Çok önemli bir şey oldu okurcuğum, anlatmazsam çatlarım.
İstifa ile istifra arasında sadece bir harf olması tesadüf değil bence.
İstifa etme fikri alkol gibi. Önce böyle bir olasılığın varlığı insanı rahatlatıyor. "Sonuçta burada çalışmayı kendim seçiyorum, istemesem yeni işler ararım" diyor insan. Sonra yavaş yavaş durumun böyle olmadığını görüyor. Gitse gidemiyor, kalsa kalamıyor. İstifa fikri bünyede yeterinden uzun süre kalınca istifraya yol açabiliyor kanımca sevgili okur, aynı alkolün kanda artışı gibi.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIfMlsZQl_dzIW81u84y9NFo6iWdegev0_Gem3gUyU9IZcTSjEdsnIlSAtijCU0DMLBu1XxZ9SQ3_fFZAC86vT_Ja4v3855ujVzBpdaAOPv4NS_gdIDhbZb6d7TFQxmmZl7aBlCHFtUw/s200/ipek2.jpg)
Daha önce de girişimlerim olmuştu ama bir şekilde ikna olup tekrar düşünmeye sevk edilmiştim. Neyi düşüneceksem artık...
Ben bugün istifa ettim sevgili okur.
Nasıl hissediyoruuuum?
Heyecanlıyım galiba...
Sanki bu güne kadar bir kozadaydım. Ne yaşıyordum, ne de ölüydüm. Ne huzurluydum, ne de korkuyordum. Ama artık kozadan çıktım. Bunun ucunda yükselmek de var batmak da... Başarı da başarısızlık da olası artık...
Bu kararla yaşamaya, hayata temas etmeye başladım sanırım. Hissetmemektense ağlayacağım, güleceğim, korkacağım, heyecanlanacağım...
Günün şarkısı Candan'dan gelsin o zaman...